•♥•supreme•♥•: April, 2009

April 20

นานมากแล้วที่ไม่ได้กลับมาอัพสเปซเลย

ก่อนหน้านี้เคยคิดว่าอาจจะปิดไปแต่ก็เสียดายเพราะว่าใช้เวลาคิด

และเขียนสเปซนี้จนบางคนอาจจะรู้สึกว่าน้ำเน่ามากๆ

หรือบางคนที่มาเยี่ยมอาจจะได้ข้อคิดดีๆอะไรกลับไปบ้าง

ช่วงระยะเวลาที่หายไปเป็นช่วงที่พยายามที่จะใช้เวลากับตัวเองอย่างมาก

และพบเจออะไรหลายๆอย่าง รอบๆตัว

โดยส่วนใหญ่สเปซนี้จะเป็นความบทความที่เขียนจากความรู้สึกประสพการณ์ความรัก

ทั้งจากตัวเองและคนรอบๆตัว

หลายๆคนคงเคยเจอกับความรักกันมาบ้างไม่มากก็น้อย

และในจำนวนความรักที่เกิดขึ้นกับช่วงชีวิตของทุกคนนั้น

ระยะเวลาที่ความรักนั้นคงอยู่กับเราในแต่ละครั้งก็อาจจะแตกต่างกันไป

บ้างก็เร็ว บ้างก็นานเป็นอะไรที่ไม่แน่นอน

แต่ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว เมื่อถึงเวลาที่ความรักต้องจากเราไปเราก็คงต้องเสียใจกันเป็นธรรมดา

ต่อให้เป็นช่วงเวลาที่ไม่นานก็ตาม

บางคนรู้สึกดีๆต่อกันตั้งแต่ความประทับใจแรกที่ได้รู้จัก

บางคนต้องใช้ระยะเวลาในการศึกษากัน แต่สุดท้ายบางคู่ก็ต้องเลิกกัน

ในบางที ความรักก็ต้องการอะไรอีกหลายๆอย่างมาประกอบกันขึ้น

เช่นการพบเจอกัน การพูดคุยกัน การที่ต่างฝ่ายต่างคิดถึงกันและกัน

ความห่วงใยกัน และอะไรอีกหลาย ๆอย่างที่มาประกอบกันขึ้นมา

จากความรู้สึกต่างๆ ของคน 2 คนความผูกพันจะเป็นตัวที่ดึงคนทั้งคู่ให้สนิทกันมากขึ้น

และทางกลับกัน ความผูกพันก็อาจจะทำให้เกิดความเสียใจอย่างมากด้วยเช่นกัน

หากขาดบางสิ่งบางอย่างไปความรักก็อาจจะเปลี่ยนแปลงได้ และส่งผลต่างๆตามมา

**********************************************

ผมมีความคิดว่าความรักคล้ายๆความฝัน ที่บางครั้งเราก็ฝันดี แต่บางครั้งก็ฝันร้าย และเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว

จะสามารถพบเจอกับฝันดีได้อีกเมื่อไหร่ และไม่รู้ว่าจะต้องพบเจอกับฝันร้ายเมื่อไหร่

และทุก ๆคนก็ต้องการที่จะนอนหลับฝันดีกันทุกคน และส่วนใหญ่ก็คงไม่ต้องการที่จะฝันร้ายกัน

แต่เราจะทำไงให้ความฝันนั้นอยู่กับเราไปให้นานที่สุด และมีความสุขที่สุดกับช่วงเวลาดี ๆ

พยายามทำให้ความรักอยู่กับเราให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะความว่ารักจากเราไปเมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ได้