supreme's profile•♥•supreme•♥•PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|||||||
•♥•supreme•♥•
|
April 20 รัก และ ฝันนานมากแล้วที่ไม่ได้กลับมาอัพสเปซเลย
ก่อนหน้านี้เคยคิดว่าอาจจะปิดไปแต่ก็เสียดายเพราะว่าใช้เวลาคิด
และเขียนสเปซนี้จนบางคนอาจจะรู้สึกว่าน้ำเน่ามากๆ
หรือบางคนที่มาเยี่ยมอาจจะได้ข้อคิดดีๆอะไรกลับไปบ้าง
ช่วงระยะเวลาที่หายไปเป็นช่วงที่พยายามที่จะใช้เวลากับตัวเองอย่างมาก
และพบเจออะไรหลายๆอย่าง รอบๆตัว
โดยส่วนใหญ่สเปซนี้จะเป็นความบทความที่เขียนจากความรู้สึกประสพการณ์ความรัก
ทั้งจากตัวเองและคนรอบๆตัว
หลายๆคนคงเคยเจอกับความรักกันมาบ้างไม่มากก็น้อย
และในจำนวนความรักที่เกิดขึ้นกับช่วงชีวิตของทุกคนนั้น
ระยะเวลาที่ความรักนั้นคงอยู่กับเราในแต่ละครั้งก็อาจจะแตกต่างกันไป
บ้างก็เร็ว บ้างก็นานเป็นอะไรที่ไม่แน่นอน
แต่ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว เมื่อถึงเวลาที่ความรักต้องจากเราไปเราก็คงต้องเสียใจกันเป็นธรรมดา
ต่อให้เป็นช่วงเวลาที่ไม่นานก็ตาม
บางคนรู้สึกดีๆต่อกันตั้งแต่ความประทับใจแรกที่ได้รู้จัก
บางคนต้องใช้ระยะเวลาในการศึกษากัน แต่สุดท้ายบางคู่ก็ต้องเลิกกัน
ในบางที ความรักก็ต้องการอะไรอีกหลายๆอย่างมาประกอบกันขึ้น
เช่นการพบเจอกัน การพูดคุยกัน การที่ต่างฝ่ายต่างคิดถึงกันและกัน
ความห่วงใยกัน และอะไรอีกหลาย ๆอย่างที่มาประกอบกันขึ้นมา
จากความรู้สึกต่างๆ ของคน 2 คนความผูกพันจะเป็นตัวที่ดึงคนทั้งคู่ให้สนิทกันมากขึ้น
และทางกลับกัน ความผูกพันก็อาจจะทำให้เกิดความเสียใจอย่างมากด้วยเช่นกัน
หากขาดบางสิ่งบางอย่างไปความรักก็อาจจะเปลี่ยนแปลงได้ และส่งผลต่างๆตามมา
**********************************************
ผมมีความคิดว่าความรักคล้ายๆความฝัน ที่บางครั้งเราก็ฝันดี แต่บางครั้งก็ฝันร้าย และเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว
จะสามารถพบเจอกับฝันดีได้อีกเมื่อไหร่ และไม่รู้ว่าจะต้องพบเจอกับฝันร้ายเมื่อไหร่
และทุก ๆคนก็ต้องการที่จะนอนหลับฝันดีกันทุกคน และส่วนใหญ่ก็คงไม่ต้องการที่จะฝันร้ายกัน
แต่เราจะทำไงให้ความฝันนั้นอยู่กับเราไปให้นานที่สุด และมีความสุขที่สุดกับช่วงเวลาดี ๆ
พยายามทำให้ความรักอยู่กับเราให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะความว่ารักจากเราไปเมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ได้
November 17 สิ่งของที่มองไม่เห็นในขณะที่ผมกำลังเขียน Space อยู่นี้ก็เรียกว่าดึกมากแล้วแต่สำหรับคนบางคนที่ผมจะพูดถึง
ของเขาก็คงเป็นช่วงเวลาที่จะต้องไปเรียนเวลาของเขากับของผมแตกต่างกันมาก
เธอคือผู้หญิงคนนึง เรารู้จักพูดคุยกันมาก็คงปีกว่าๆแล้ว ได้รู้จักกันก็เพราะ Space นี้หละ
เธอเป็นผู้หญิงที่มีมีความรับผิดชอบมากกว่าอายุของเธอ ( หรือเพราะ ผมตอนอายุเท่าเธอ แย่เองหว่า)
ถ้าผมเป็นเธอก็คงทำแบบเธอไม่ได้ ที่ต้องคอยดูแลร้านเบเกอรี่ และต้องคอยปลุกหลานๆทั้ง2คน
เพื่อไปเรียนหนังสือ แถมยังต้องขับรถ ไปรับและไปส่งหลานๆเองอีก
แต่เธอก็แอบ ๆบอกกับผมนะครับว่า เวลาที่หลานๆไม่อยู่ เป็นเวลาที่เธอมีความสุขสงบมากๆ
- -* ลืมบอกไปอีกอย่างว่าเธอเป็นคนที่ชอบเล่นเกม ทั้ง offline และ online เลยหละครับ
เวลาที่หลานๆของเธอไม่อยู่นั้นเธอก็จะเล่นเกม ถ้าวันไหนเธอต้องไปเรียน เธอก็จะนอนแล้วค่อยไปเรียน
บางครั้งเธอก็ทำอะไรบ๊องๆแบบเด็ก ๆบ่อย ๆ อาจเพราะเธอต้องดูแลหลานเลยติดนิสัยหลานๆมา
เธอจะชอบส่งขนมมาให้ผมทานอยู่เสมอขอบอกครับว่าขนมที่เธอทำ อร่อยมาก ๆ
ทั้งบราวนี่ ทั้งคุ๊กกี้ ทุกๆแบบเลยเธอส่งมาแต่ละทีเยอะมากๆและเธอยังส่งมาเผื่อเพื่อนๆที่ทำงานของผมด้วย
ช่วงที่ผมตกงานก็จะมีเธอที่ส่งขนมแล้วก็มาม่ามาให้ผมทาน
ช่วงนั้นผมรู้สึกแย่มาก ๆก็มีเธอนี้หละครับที่คอยคุยทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมา
ช่วงเดือนตุลาที่ผ่านมา เธอหายไปผมพยายามติดต่อเธอตลอดแต่ก็ติดต่อไม่ได้
เมื่อวันที่ 19 ต ค ผมจะต้องย้ายที่อยู่จากแถว ๆที่ทำงานเก่า แล้วกลับมาอยู่ที่บ้านผม
ผมเก็บกล่องที่เธอใส่ขนมกลับมาทุกๆใบ กล่องมาม่าที่เธอเคยส่งมาให้ทุกกล่อง
เพราะในกล่องนั้น มีสิ่งที่คนอื่นๆอาจจะมองไม่เห็นอยู่
กล่องทุกๆใบมีน้ำใจและเรื่องราวของเธอ อยู่ในนั้นเต็มกล่องทุกใบ
พอกลับมาผมก็พยายามโทรหาเธอตลอดเกือบทุกวันก็ว่าได้แต่ก็ติดต่อเธอไม่ได้เลย
เมื่อวันที่ 1 พ.ย. ที่ผ่านมาผมได้เริ่มงาน และผมก็อยากให้เธอได้รู้ว่าชีวิตผมดีขึ้นแล้วนะ
และก็อยากคุยกับเธอขอบคุณเธอผมก็พยายามที่จะติดต่อเธอแต่ก็ติดต่อไม่ได้
ผมก็ยังคงพยายามติดต่อเธอเหมือนเช่นเคยแต่ผลก็เป็นแบบเดิมคือติดต่อเธอไม่ได้
จนเช้าของวันที่ 15 เธอออน msn ขึ้นมาผมถึงรู้ว่าเรื่องที่ผมเคยรู้อยู่แล้วว่าต้องเกิดขึ้น
เรื่องนั้นได้เกิดขึ้นมาแล้ว คือเธอได้ไปต่างประเทศแล้ว โดยที่เธอไม่ยอมบอกผมก่อน
เธอได้ห่างออกไป ทุกๆเรื่องที่เราเคยคุยกัน ทุกอย่างที่เคย หัวเราะด้วยกัน
ผมยังจำได้และจะเก็บเรื่องราวนั้นเอาไว้อย่างดีรอวันที่เธอกลับมา
ผมรู้ว่าบางครั้งอาจทำให้เธอรู้สึกไม่ดีแต่เธอก็กลับเป็นฝ่ายที่ขอโทษผม
ผมมากกว่าที่ต้องขอโทษเธอที่ทำให้เธอรู้สึกเป็นห่วงอยู่บ่อย ๆ ทำให้เธอเสียใจก็มี
การอัพ space ครั้งนี้ตอนแรกผมว่าจะแบ่งออก เธอรู้ว่าคนที่เข้ามาเยี่ยม ก็คงอ่านผ่าน ๆ
บางคนก็อาจไม่ได้อ่าน เพราะก้ถือว่าครั้งนี้การอัพของผมถือว่ายาวมากๆ
แต่จริง ๆแล้ว ตัวหนังสือเพี่ยงแค่นี้สำหรับผมแล้วมันไม่พอที่จะอธิบายทุกๆอย่างออกมาได้หมด
ยังไม่เพียงพอกับทุกๆอย่างทุกๆความรู้สึกทุกๆคำพูดที่เธอเคยให้กันมา
พี่อยากบอกว่าดูแลตัวเองดีๆนะเฟเฟขอบคุณมากๆสำหรับน้ำใจและหลายๆสิ่งที่เคยมีให้กันมาดูแลตัวเองดี ๆนะ
พี่จะเก็บความรู้สึกทุก ๆอย่างไว้ในกล่องอย่างดีเพราะนั้นคือสิ่งของที่มองไม่เห็น
สิ่งที่คนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้นอกจากตัวพี่ ขอบคุณมากๆนะFayFayแล้วรีบกลับมานะ
July 17 มุมมองเพื่อที่จะมองอีกมุมความรักบางทีก็มีทั้งดีใจและเสียใจ บางครั้งมีทั้งผิดหวังและสมหวัง
บางคนอาจจะรู้สึกว่ากลัวและไม่กล้าที่จะรักอีกสักครั้ง
เคยลองนั้งคิดและถามตัวเองดูหรือป่าว ถ้าคุณยังไม่เคย
ลองถามตัวเองดูว่าถ้าเราจะรักใครสักคนเราควรที่จะทำอย่างไร
เพื่อที่จะได้เจอกับความรักที่สมหวังและมีค่ามากมาย
ตัวผมเองบางครั้งก็เคยถามตัวเองอยู่บ่อย ๆว่าเมื่อไหร่ที่เราจะเจอคนที่เขารักเราจริงๆ
เคยเจ็บมาหลายต่อหลายครั้งเสียใจมาก็ไม่น้อยแต่ทุก ๆครั้งที่ความรักเกิดขึ้นมา
ผมกลับไม่กลัวที่จะมอบความรักให้เขาคนนั้นอย่างเต็มที่ทุกวันเวลา
เรียนรู้ที่จะรักและมอบความรักให้ใครสักคนที่เราต้องการแสดงความรู้สึกให้เขาได้รู้
เพราะคงไม่มีใครที่จะได้ความรัก ความเชื่อใจ และ ความไว้ใจมาแบบง่าย ๆ
ถ้าคุณต้องการสิ่งนั้นคุณก็ต้องเรียนรู้ที่จะรู้จักการให้แล้วคุณก็จะได้สิ่งนั้นกลับมา
แล้วเมื่อถึงเวลานั้นคุณจะรู้สึกถึงคุณค่าในการให้เพราะคุณได้ใช้ใจศึกษาใครสักคนอย่างแท้จริง
หลาย ๆคนที่เคยมาเยี่ยม Space นี้อยู่บ่อย ๆก็คงจะพอรู้ว่า
เจ้าของSpace นี้เคยผ่านทั้งความเสียใจและดีใจกับความรักมาเหมือนกัน ผมเป็นคนที่เวลาที่จะอัพBlog ในแต่ละทีขึ้นอยู่กับอารมและความรู้สึก บางครั้งก็เล่นไม่อัพหลาย ๆเดือนเลยจนโดนแซวว่าดองBlogบ้างหละ มีน้อง ๆหลาย ๆคนก็ยังอุส่าแว๊ะมาแซวกันเป็นระยะๆ ( ช่วงนี้หายหน้าหายตากันไป ) แต่ในการอัพแต่ละครั้งก็แอบหวังว่าผู้ที่เข้ามาเยี่ยมนั้นจะได้มุมมองในเรื่องความรัก ติดไม้ติดมือกลับไปบ้างไม่มากก็น้อย ( อันนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าได้ไปบ้างหรือป่าว ) มีคำกล่าวของโกวเล้งที่บอกว่า...บุรุษ สตรี คล้ายเม่น มีขนก็สักแต่เพียงหนามแหลม ไม่สามารถให้ความอบอุ่นแก่ตัวเองได้ ยามเหน็บหนาวก็ได้แต่ใกล้ชิด อาศัยไออุ่นจากกันและกัน ซึ่งก็มักทำให้หนามแหลม ต้องทิ่มตำอีกฝ่ายหนึ่งอยู่เสมอ เมื่อตัดสินใจอยู่ด้วยกัน แม้ทำให้หายหนาว แต่บางคราวต้องเจ็บปวด ไม่อยู่ด้วยกันแม้หนาวบ้าง ก็ไม่ต้องเจ็บปวด มันอยู่ที่เราจะเลือกเอาว่าจะอยู่แบบไหน "อบอุ่นอย่างเจ็บปวด หรือ ไม่รู้เจ็บแต่เหน็บหนาว"
July 11 วันเวลาที่มาถึง
ช่วงระยะที่หายไปเป็นช่วงจุดเปลี่ยนของชีวิต มีคำถามมากมายเกิดขึ้นและ 1 คำถามที่เกิดขึ้นมา
คือคำว่าความรักที่เรากำลังรอและรอเราอยู่
คนเราอาจจะเจอความรักมากมายและหลายครั้ง ในบางครั้งอาจจะรู้สึกว่านี้หละคือความรักที่เราตามหาอยู่
แต่บางครั้งมันก็หายจากเราไปเร็วเหลือเกิน
เราอาจจะเจอความรักหลายต่อหลายครั้ง
แต่จะมีแค่ครั้งเดียวที่จะอยู่กับเราไปตลอด
บางคนหาทั้งชีวิตก็หาไม่เจอบางคนเจอตั้งแต่ครั้งแรก แต่จะมีสักกี่คนที่จะโชคดีแบบนั้น
แต่สิ่งนึงที่เราควรที่จะทำคือดูแลความรักในตอนนี้ให้ดีที่สุด
ดูแลทุกๆอย่างให้ดีที่สุดเพราะอาจไม่แน่ว่า
ความรักที่เรากำลังดูแลอยู่นั้นอาจเป็นสิ่งที่เราตามหาอยู่ก็ได้
ใครสักคนที่เรามองข้ามเขาไปทั้ง ๆที่อยู่ใกล้ตัวเรา
ใครสักคนที่เราคุยอยู่ในตอนนี้อาจเป็นเขาคนนั้น
คนที่คุณและใคร ๆอาจกำลังตามหาอยู่
ไม่มีใครรู้ได้
บางใครก็ใกล้เราจนไม่ทันมองให้ชัด
และเมื่อวันนั้นที่เราเจอ
เราและเขาอาจรู้สึกว่าเธออยู่ใกล้แค่นี้เอง
แต่ทำไมเรากับไม่เห็นเขาคนนั้นตั้งแต่ตอนแรก
และเมื่อเราหากันและกันจนเจอ
ความรักที่เราตามหามาก็จะเกิดขึ้นมา
และมากขึ้นทุกๆวันและทุกครั้งที่ได้เจอกัน
อยากให้หลาย ๆคนที่เป็นแบบนั้น
จงเชื่อในความรัก
และบอกเขาออกไปว่า
March 02 วันเกิดฉัน กับความรู้สึก  วันนี้คือวันเกิดของผม
เด็กผู้ชายคนหนึ่งลืมตาขึ้นดูโลก
(จริงๆยังมองไม่เห็นหรอกตอนนั้น)
เวลาผ่านมาหลายปีอะไรหลาย ๆอย่างผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
ทุกปีวันเกิดมีทั้งสิ่งที่ดีและสิ่งที่แย่ผ่านมาในช่วงเวลานี้
 แต่ไม่มีปีไหนที่ฉันเหงาเท่าปีนี้ เวลาเพียงแค่ไม่กี่วันที่เปลี่ยนชีวิตของผม
ทุกอย่างที่แสนเศร้าเข้ามาพร้อมๆกันในวันเกิดปีนี้
แต่มีผู้หญิง 1คนที่เขา อวยพรวันเกิดของผมเป็นคนแรก
ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนไม่ขออะไรอีกแล้ว
ขอแค่ผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียว
ขอแค่นี้เท่านั้น กับชีวิตนี้
แต่อะไรก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด
 เธอบอกว่าความรู้สึกของเธอ
ไม่เป็นอย่างที่ผมคิดและเรื่องของเราไม่เป็นอย่างนั้น
และผมก็ไม่เหลือใครจริง ๆ
อยากบอกผู้หญิงคนนั้นว่า
ผมขอบคุณมากๆกับคำพูดและความรู้สึกดีๆ
การให้กำลังใจและห่วงใยผม
ในวันเกิดปีนี้ของผม
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นวันเกิดที่แสนเศร้าก็ตาม
 แต่อย่าห่วงเลย เมื่อหลายๆปีที่ผ่านมา
แผลหกล้มแผลแรกในตอนนั้น
มันเป็นแผลที่เด็กคนนึงรู้สึกว่าเจ็บมากๆ
แต่พอมองย้อนกลับไปตอนนั้น
มันเป็นแผลนั้นเล็กน้อยเหลือเกิน
ไม่เท่ากับความเจ็บกับชีวิตและปัญหาต่างๆในตอนนี้
แต่เมื่อเวลาผ่านไป
แผลที่รู้สึกเจ็บในปีนี้ อีกไม่นาน
ก็จะเป็นแค่แผลเป็นเล็กๆแต่ถ้าเลือกได้
ผมไม่ขอเป็นแผลอีก
 
อยากบอกเขาคนนั้นว่าอย่าห่วงการตัดสินใจนั้นเลย
ผมจะยิ้มรับกับสิ่งนั้น
เพราะนั้นคือการตัดสินใจของผู้หญิงที่ผมชอบ
ผู้หญิงที่เคยทำให้ผมคิดว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลก
ขอบคุณเธอมากๆ
 |
||||||
และสักวันความรักนั้นก็จะมา
" ฉัน รัก เธอ " |
|
